samedi 23 mars 2019

Yerevan 2800

With our photography group we were exploring Yerevan during the “Yerevan 2800” project. We were walking from street to street, yard to yard and we’ve been to places that we have never heard before or we couldn’t even remember that in Yerevan there are this type of places. We tried to explore the places that were abandoned and ignored by society but we didn’t forget the places about which we have wrong opinion. In Tbilisi we are going to present a project  photo-story about Yerevan’s Market. So now you are thinking what are we going to present about the market but here are the photos taken by us and I’m sure that you are going to change your opinion about the market. For example mostly all markets are famous for their noise, purchasing and selling. But we tried to present the market for its colorit and market’s people with their interesting stories. Look at the colors: fruit and vegetables from Ararat’s field, Interesting and beautiful classification and people’s smile whenever they see the camera. We love to take photos and  we find something special in every photo we take, it’s very interesting to catch the moment. No one can imagine Yerevan’s market. Everyone knows eastern market with its luxury, delicacies, jewelry, sweets, and shouting sellers. Yerevan market is peaceful. Sometimes sellers and villagers fight with each others but then they start to talk and laugh. Yerevan’s market is a typical Armenian place which can become the main way to develop gastro-tourism.

mercredi 20 mars 2019

Էկոդաս Թբիլիսիում ամենամյա 7-րդ նախագիծ


Մեր լուսանկարչության խմբով, Երևան 2800 նախագծի շրջանակում ուսումնասիրում ենք Երևանը: Քայլում ենք փողոցից փողոց, բակից բակ, լինում ենք այնպիսի վայրերում, որոնց մասին անգամ չեք էլ լսել, կամ չեք էլ հիշում, որ Երևանում այդպիսի վայրեր կան:Մենք փորձել ենք բացահայտել այն վայրերը որոնք լքված են ու անտեսված, բայց նաև չենք մոռացել այն վայրերը որոնց մասին սխալ տպավորություն է ձևավորված։ Թբիլիսիում ներկայացնելու ենք Երևանի հակառակ կողմը նախագծով ֆոտոպատմություն՝ «Շուկան»: Մտածում եք չէ, թե ինչ պետք է պատմենք շուկայի մասին, բայց, ահա, նայեք մեր կողմից արված լուսանկարները և ձեր կարծիքը շուկայի մասին կփոխվի: Օրինակ, գրեթե բոլոր շուկաները մարդկանց հայտնի են իրենց աղմուկով, առք ու վաճաառքով, թափթված վիճակներով, մարդկանց հոգսով, բայց մենք փորձել ենք ներկայացնել շուկայի կոլորիտը և մարդկանց իրենց առօրյա հոգսերից կտրված: Ապա նայեք գույները՝ Արարատյան դաշտին բնորոշ մրգեր ու բանջարեղեններ, սիրուն դասավորություն ու մարդկանց ժպիտը տեսախցիկը տեսնելիս: Մենք սիրում ենք լուսանկարել ու ամեն նկարում յուրահատուկ բան ենք տեսնում, պահը ֆիքսելը շատ հետաքրքիր է: Երևանյան շուկա ոչմեկ չի պատկերացնում, բոլորը գիտեն արևելքի շուկան իր շքեղությամբ, կտորեղենով ու ոսկեղենով, քաղցրավենիքով ու համեցեք գոռացող վաճառողներով: Երևանյան շուկայում խաղաղություն է, կողք կողքի կանգնաց գյուղացիներ ու վաճառականներ, մեկ-մեկ վիճում են, հետո զուցում, հետո ծիծաղում: Երևանայան հետաքրքիր պատկեր է Շուկան, որը գաստրոտուրիզմի զարգացման լավագույն ուղղությունը կարող է լինել:


  • Եվա Բերբերյան, 10-րդ դաս.
    Մալաթիայի գյուղատնտեսական շուկա #9
  • Անուշ Թադևոսյան, 10-րդ դաս.
    Մալաթիայի գյուղատնտեսական շուկա #7
  • Կոնդ. քաղաք քաղաքի ներսում

    Կոնդ. քաղաք քաղաքի ներսում
    «Երևան 2800» նախագիծ

    lundi 18 mars 2019

    Եղիշե Չարենց, «Ծիածան» շարքը

    Կարինե Քոթանճյանին
    Դու իմ վերջի՜ն, իրիկնայի՜ն, աստղայի՜ն քույր..,
    Ես աստղային մի պոետ, Լաբիրինթում քո Կապույտ,
    Քո՛ւյր, անցնում եմ, որպես աստղ, հոգիս — մեռած աստղի փայլ.
    Այնքան տրտում է հոգիս, բայց միշտ ժպտում է հոգուդ,
    Որ երազը չդառնա Գողգոթայի  ճանապարհ…
    Հոգին չի մեռնում: Մարմինը թողած երկրային փոսում —
    Թափառում է նա տիեզերական Լաբիրինթոսում:
    Անցնում է բոլոր ճամփաները սուտ ու անբեր երկրի,—
    Որ պայծառ, մաքուր դարձերից հետո,— Քո գրկում բերկրի:
    Բայց ե՞րբ կհասնի հոգիս, որպես սեգ, սրբացած մի զոհ,—
    Մայրամուտային Եզերքը Կապույտ,— լույս եզերքը Քո..

    ԾԻԱԾԱՆԸ

    Լուսամփոփի՜ պես աղջիկ՝ աստվածամոր աչքերով,
    Թոքախտավոր, թափանցիկ, մարմինի պես երազի.
    Կապո՜ւյտ աղջիկ, ակաթի  ու կաթի պես հոգեթով,
    Լուսամփոփի՜ պես աղջիկ…
    Ես ի՞նչ անեմ, ի՞նչ անեմ, որ չմեռնի իմ հոգին,
    Որ չմարի իմ հոգին քո ակաթե աչքերում.
    Ես ի՞նչ անեմ, որ մնա ծիածանը երեքգույն,
    Որ չցնդի, չմարի՜ իմ հոգու հեռուն…
    Լուսամփոփի՜ պես աղջիկ՝ աստվածամոր աչքերով,
    Թոքախտավոր, թափանցիկ, մարմինի՜ պես երազի,
    Կապո՜ւյտ աղջիկ, ակաթի ու կաթի պես հոգեթով,
    Լուսամփոփի՜ պես աղջիկ…

    Երեք ճաճանչ, երեք երանգ, երեք գույն,
    Որ անցան —
    Քո՛ւյր, կապել են քո աչքերում, իմ հոգում—
    Ծիածան:

    ԿԱՊՈՒՅՏԸ

    Կապույտը հոգու աղոթանքն է, քույր,
    Կապույտը — թախիծ.
    Կապույտը — կարոտ թափանցիկ, մաքուր,
    Ու հստակ, ու ջինջ:
    Կապույտը քրոջ աչքերի անհուն
    Առավոտն է թաց:
    Կապույտում հոգիս մի հին իրիկուն
    Անզո՜ր հեծկլտաց:
    Կապույտը ծեգին աղոթքի կանչող
    Ղողանջն է զանգի:
    Կապույտը — արցունք, ու կապույտը — ցող
    Հոգու, երկնքի:
    Կապույտում անսուտ խոսքեր են հոսում
    Երկնքից — երկինք:
    Հոգիս — Կապույտի լաբիրինթոսում
    Սրբացած կնիք:
    Այն, որ չի եղել, որ պե՛տք է լինի
    Մանկական սրտում —
    Հոսում է, որպես լուսավոր գինի —
    Հոգու կապույտում:

    Առավոտ կանուխ

    Առավոտ կանուխ, երբ արև չկա,
    Լուռ զգում եմ ես,—
    Որ լուսե հոգին քնած աղջկա
    Մոտի՜կ է այնպես:
    Ու լսում եմ ես, լսում եմ միայն,
    Երազուն — տրտում:
    Ժպտում է հոգիս անդորր տրտմության
    Գունատ կապույտում:
    Զգում է հոգիս շրթերի վրա՝
    Անմարմին, դողդոջ —
    Կապույտ, երկնագույն համբույրը նրա —
    Լուսավո՜ր քրոջ:

    ՈՍԿԻՆ

    Կապո՜ւյտի մեջ, կապո՜ւյտի մեջ — արևի ոսկին:
    — Քնի՛ր, քնի՛ր, կապո՛ւյտ աղջիկ, չզարթնես ծեգին:
    Կարապները լճերի մեջ, ջրերի վրա
    Դեռ քնել են, դեռ նիրհում են. կարթնանան հիմա:
    Ու զանգերը ղողանջում են՝ կարկաչուն, հնչուն,—
    Փախցնում են աստղերի չուն և կանչո՛ւմ, կանչում:
    Խաչը վանքի, ե՛րգը զանգի — կապույտում վերջին.
    — Զարթի՛ր, զարթիր, կապո՛ւյտ աղջիկ, ու նայի՛ր խաչին…
    Նա ոսկի է, երկի՛նք նետած մի կտոր ոսկի.
    Նա — մի երազ, ոսկի միրաժ արթնացած խոսքի:
    Ու արևի թևը ահա լճերի նիրհում
    Հրդեհում է աստղանկար տրտմության հեռուն…
    Ու մարում են, ու մեռնում են այն աստղերը, տե՛ս:
    Արթնացել են կարապները ու կանչո՛ւմ են մեզ:
    Քույր, վայրկյանը սրբազան է — բռնկում ու մահ.
    Կարապները, որ կանչում են, կմեռնեն հիմա:
    Ու կմարի խաչը վանքի կապույտում վերջին.
    — Զարթիր, զարթիր, կապո՛ւյտ աղջիկ,— ու նայի՛ր խաչին…

    ՄԱՆՈՒՇԱԿԱԳՈՒՅՆ

    Կապույտից հետո և ոսկուց հետո,
    Քո՛ւյր, փռվեց ահա իմ տրտմած հոգում,
    Որպես երազում ապրած երեկո —
    Մի խամրած մշուշ մանուշակագույն…
    Հիշում եմ հիմա, որ մի իրիկուն,
    Ժպտալուց հետո, երբ ոսկի շղթան
    Ընկավ ամոթխած գիրկը լռության —
    Փռվեց քո դեմքին, իմ տրտմած հոգում
    Մի խամրած մշուշ մանուշակագույն…

    * * *

    Աչքերիդ վճիտ ու թաց կապույտում—
    Ժպիտը ոսկի.
    Մայրամուտային մշուշը տրտում՝
    Այտերիդ վրա.
    Եվ, որպես շշուկ չքաղված հասկի,
    Մեր հոգնած սրտում —
    Սպասումը, որ ցրտաբեր քամին
    Հիմա կսուրա…
    Ստվերներն իջնում ու փարվում էին
    Դեմքիդ, իմ հոգուն.
    Մթնում էր հեռուն խանձված հոգու,
    Որպես իրիկուն.
    Երազները, քո՛ւյր, երանգներ էին,—
    Խամրեցին միգում,—
    Խամրեցին, հանգան մայրամուտային
    Իրիկնաժամում մանուշակագույն…

    * * *

    Ու տրտում էին քո աչքերը թաց,
    Ու մթնում էին գույներն իմ հոգում,
    Երբ վերջին անգամ տրտմորեն ժպտաց
    Դեմքդ մշուշում մանուշակագույն…
    Եվ քո թաց, վճիտ, ցողոտ աչքերում
    Լույսի ճաճանչներ ճախրելով անցան —
    Ու բացվեց հանկարծ միգամած  հեռուն՝
    Քո ջինջ աչքերում — պայծա՜ռ ծիածան…
    Քո՛ւյր իմ, այն մեռնող արև՜ն էր — ժպտաց,
    Մի վերջին անգամ բռնկվեց միգում,
    Որ ծիածանե քո աչքերը թաց
    Ու տրտում հոգիս մանուշակագույն…

    * * *

    Իրիկուն էր։ Իրիկնային տրտմության
    Հուշն էր հյուսվում — մայրամուտի մի երազ։
    Դու հարազատ ու մոտ էիր ինձ այնքան՝
    Քո աչքերով իրիկնային, ցողաթաց…
    Քո աչքերի ու երկնքի կամարում
    Ճառագայթները, այնքան հե՜զ, այնքան ջի՜նջ,
    Ճախրում էին, հոգևարում ու մարում՝
    Համբուրելով ծիածանը ամոքիչ…
    Եվ լույսերը, որ ճախրեցին ու անցան,
    Իրիկնային ժպիտի մեջ այն վերջին —
    Անրջացած, երազ դարձած սրբացան,
    Որպես դեմքը քո լուսավոր — իմ հոգին…

    ՀՐԱԺԵՇՏԻ ԵՐԵԿՈՆ

    Ջինջ ճախրում են ղողանջները հորիզոնից-հորիզոն,
    — Ինչ տրտո՜ւմ է, կապո՜ւյտ աղջիկ, հավերժի երեկոն…
    Տրտմություն ու լույս է իջել քո աչքերում, իմ հոգում
    Օրհնե՛նք, օրհնե՛նք այս երկրային հրաժեշտի երեկոն…
    Եվ թող ծալվե՛ն, ձուլվե՛ն, մարվե՛ն իրիկնային կապույտում
    Մեր կույս հոգու իրիկնային սպասումները տրտում։
    Եվ զանգերը անրջորեն, հորիզոնից-հորիզոն,
    Օրհներգելով թող օրորեն հրաժեշտի երեկոն…

    * * *

    Դու գնում ես, բայց հոգիս սպասում է քեզ.
    — Կապո՛ւյտ աղջիկ, քո՛ւյր իմ հեզ, դու հետ չե՞ս գալու
    Ես ժպտում եմ, որ երկար ճանապարհին չտրտմես.
    Հոգիս մնաց ո՛րբ այնպես — դու հետ չե՞ս գալու…
    Դու գնում ես, բայց կարծես կայարան եմ եկել ես,
    Որ հանդիպեմ, քույր իմ, քեզ — դու հետ չե՞ս գալու…

    lundi 11 mars 2019

    Homework for March 11

    Read the article on Lydian Armenia again. Then answer the following questions: 
    1- What is the main idea presented in the article? 

    The main idea presented in the article is that Lydian Armenia presented has filed lawsuits against three activists who have been discrediting the company.
    2- Lydian Armenia filed lawsuits against three people. Who are they and what is the conflict between them and the company? 
    The names of the three people are Levon Galstyan, Tehmine Yenokyan, Ani Khachatryan.
    3- What are some of the advantages and disadvantages that mining brings to Armenia?

    The advantages are: the state pro fitting, employment rates getting higher. 
    The disadvantages are: they will spoil nature, contaminate the water resources, many illnesses, the death rate will go higher and the natural environment will be ruined.